 | assuēscere, assuēscō (adsuēscō), assuēvī, assuētum |
gewöhne mich an etw. |  |
 | assuēscere, assuēscō (adsuēscō), assuēvī, assuētum |
werde gewöhnt |  |
 | assuēscere, assuēscō (adsuēscō), assuēvī, assuētum |
gewöhne an etw. |  |
 | assuētus, assuēta, assuētum (adsuētus) |
gewöhnlich |  |
 | assuētus, assuēta, assuētum (adsuētus) |
gewohnt |  |
 | assuēvī |
pflege |  |
 | assuēvī |
bin gewohnt |  |
 | cōnsuēscere, cōnsuēscō, cōnsuēvī, cōnsuētum |
gewöhne mich |  |
 | cōnsuēscere, cōnsuēscō, cōnsuēvī, cōnsuētum |
werde gewöhnt |  |
 | cōnsuētūdō, cōnsuētūdinis f |
Brauch |  |
 | cōnsuētūdō, cōnsuētūdinis f |
(gewohnte) Lebensweise |  |
 | cōnsuētūdō, cōnsuētūdinis f |
geselliger Umgang |  |
 | cōnsuētūdō, cōnsuētūdinis f |
Gewohnheit |  |
 | cōnsuētus, cōnsuēta, cōnsuētum |
gewohnt |  |
 | cōnsuētus, cōnsuēta, cōnsuētum |
gewöhnlich |  |
 | cōnsuēvī |
bin gewohnt |  |
 | cōnsuēvī |
pflege |  |
 | dēsuēscere, dēsuēscō, dēsuēvī, dēsuētum (tr.) |
entwöhne |  |
 | dēsuēscere, dēsuēscō, dēsuēvī, dēsuētum (intr.) |
entwöhne mich |  |
 | dēsuētus, dēsuēta, dēsuētum |
entfremdet |  |
 | dēsuētus, dēsuēta, dēsuētum |
entwöhnt |  |
 | īnsolēns, īnsolentis |
übermäßig |  |
 | īnsolentia, īnsolentiae f |
das Ungewohnte |  |
 | īnsolentia, īnsolentiae f |
das Ungewöhnliche |  |
 | īnsolentia, īnsolentiae f |
das Auffallende |  |
 | īnsolentia, īnsolentiae f |
das Übertriebene |  |
 | īnsuētus, īnsuēta, īnsuētum |
ungewöhnlich |  |
 | īnsuētus, īnsuēta, īnsuētum |
ungewohnt |  |
 | obsolēscere, obsolēscō, obsolēvī |
verliere an Wert |  |
 | obsolēscere, obsolēscō, obsolēvī |
vergehe nach und nach |  |
 | obsolēscere, obsolēscō, obsolēvī |
nutze mich ab |  |
 | obsolēscere, obsolēscō, obsolēvī |
werde unscheinbar |  |
 | obsolēscere, obsolēscō, obsolēvī |
werde alt |  |
 | obsolēscere, obsolēscō, obsolēvī |
verkomme |  |
 | obsolēscere, obsolēscō, obsolēvī |
verkümmere |  |
 | obsolēscere, obsolēscō, obsolēvī |
verliere an Ansehen |  |
 | obsolētus, obsolēta, obsolētum |
alltäglich |  |
 | obsolētus, obsolēta, obsolētum |
gemein |  |
 | obsolētus, obsolēta, obsolētum |
besudelt |  |
 | obsolētus, obsolēta, obsolētum |
veraltet |  |
 | obsolētus, obsolēta, obsolētum |
abgenutzt |  |
 | obsolētus, obsolēta, obsolētum |
unscheinbar |  |
 | solēre, soleō, solitus sum |
bin gewohnt |  |
 | solēre, soleō, solitus sum |
pflege |  |
| | soleō dīcere |
sage gewöhnlich | |
 | solitus, solita, solitum |
gebräuchlich |  |
 | solitus, solita, solitum |
üblich |  |
 | solitus, solita, solitum |
gewöhnlich |  |
 | solitus, solita, solitum |
gewohnt |  |
 | suēscere, suēscō, suēvī, suētum |
werde gewohnt |  |
 | suēscere, suēscō, suēvī, suētum |
gewöhne mich |  |
| | suēscere, suēscō, suēvī, suētum |
gewöhne | |
 | suētus, suēta, suētum |
gewohnt |  |
 | suēvī |
bin gewohnt |  |
 | suēvī |
pflege |  |
| | ūsū venit |
es ist üblich | |
| | ūsū venit, ut... |
es kommt vor, dass... | |
| | ūsū venit, ut... |
es ereignet sich, dass | |
 | ūsus, ūsūs m |
Brauch |  |
 | ūsus, ūsūs m |
Gewohnheit |  |
| | ut solet |
wie es zu geschehen pflegt | |